روش‌های کاهش خوردگی در محیط‌های دریایی با استفاده از ترکیبات طبیعی

چسبندگي زيستي دريايي كه معمولاً تحت عنوان بيوفولينگ دريايي بيان مي‌شود، به تجمع، چسبیدن و رشد ميكروارگانيسم‌ها، گياهان و جانوران بر سطوح مختلف غوطه‌ور در آب دريا گفته مي‌شود. این سطوح شامل بسترهای طبیعی غیر زنده (مانند سنگ، چوب و صخره‌های مرجانی)، بسترهای مصنوعی (مانند سازه‌های دریایی، بدنه‌ی کشتی‌ها، قایق‌ها، خط لوله‌ها) و همچنین بدن موجودات زنده می‌باشد.

بیش از ۴۰۰۰ گونه از جانداران بیوفولینگ‌ در سراسر جهان گزارش شده است که اغلب، در آب‌های کم‌عمق ساحلی زندگی می‌کنند. این جانداران به دو گروه میکروفولینگ، شامل جانداران تک‌سلولی نظیر باکتری‌ها، قارچ‌ها، دیاتومه‌ها و اسپورهای جلبک‌ها، و ماکروفولینگ‌، شامل گونه‌های بزرگ‌تر مانند بارناکل‌ها، بریوزوآ، صدف‌های دوکفه‌ای، جلبک‌ها و کرم‌های پرتار، تقسیم می‌شوند. تقسیم‌بندی دیگر این جانداران بر اساس ساختار شیمیایی بدن آن‌هاست که بر این اساس آن‌ها را به دو گروه سخت (شامل بارناکل، صدف دوکفه‌ای، کرم پرتار و بریوزوآ که دارای اسکلت کربنات کلسیمی هستند) و نرم (شامل جلبک‌ها و علف‌های دریایی که دارای بدنی نرم هستند) تقسیم می‌نمایند.

بیوفیلم و بیوفولینگ دریایی یک مشکل جهانیست و در صنایع دریایی سالیانه میلیاردها دلار صرف مقابله با این پدیده می‌گردد. اثرات منفی بیوفولینگ­های دریایی می‌تواند اقتصادی و یا محیطی باشد. تجمع میکرو و ماکروفولینگ‌ها باعث افزایش زبری و بی‌نظمی‌های سطح، انتقال گونه‌ها به محیط‌های غیر بومی، تغییر شرایط محیطی (کاهش کیفیت آب و تغییر زنجیره غذایی)، بروز مشکلات جدی برای صنایع کشتیرانی، کشتی‌سازی، آبزی­ پروری و صنایع ساحلی (کاهش قدرت مانور کشتی‌ها، افزایش هزینه‌های مصرف سوخت کشتی‌ها و سایر وسایل نقلیه دریایی، تعویض مکرر قطعات و تعمیر سازه‌های مصنوعی، کاهش تولید و بازدهی در آبزی پروری و هدر رفت هزینه در تعمیر و تعویض ادوات صید) می‌گردد. از طرف دیگر، بیوفولینگ های دریایی می‌توانند به ‌آسانی سطح سازه‌های انسانی را اشغال کنند و باعث تسریع در روند خوردگی فلزات و چسبندگی زیستی‌ گردند. بنابراین، کنترل موجودات مزاحم چسبنده بر روی کشتی­ها و ساختارهای مصنوعی جهت کارآمد کردن عملیات نگه‌داری و کاهش هزینه‌های ناشی از آن‌ها امری ضروری محسوب می‌شود.

امروزه از روش‌های مختلف زیستی و شیمیایی به منظور جلوگیری از استقرار و انباشت موجودات فولینگ (ماکرو و میکرو فولینگ) بر بدنه‌ی کشتی‌ها و سطوح غوطه‌ور در آب دریا استفاده می‌گردد. یکی از تکنیک‌های موفقیت‌آمیز و رایج استفاده از پوشش‌های آنتی‌فولینگی است که بیش‌تر از نوع رنگ می‌باشند. عملکرد این رنگ‌ها به عنوان آنتی‌فولینگ با آزادسازی مداوم ترکیبات سمی، مانند مس، آلومینیوم و … در محیط دریا همراه است. اگر چه ثابت شده است که استفاده از ترکیباتی چون تری بوتیلن تین و مس در رنگ‌های آنتی‌فولینگ، به لحاظ کارایی، دوام و هزینه بسیار موثر می‌باشد؛ اما سمیت این ترکیبات و اثرات جانبی آن‌ها بر ارگانیسم‌های غیر هدف، استفاده از آن‌ها را با ممنوعیت و محدودیت مواجه ساخته است.

توسعه و ساخت رنگ‌های دریایی غیر سمی یا سمیت متوسط و سازگار با محیط زیست، همواره یک چالش بزرگ برای محققان بوده است. به نظر می‌رسد که ترکیبات طبیعی بهترین جایگزین برای رنگ‌های سنتی می‌باشند. این مسائل باعث شده که در سال‌های اخیر تقاضا برای تولید رنگ‌های بر پایه‌ی ترکیبات طبیعی، که ضمن سازگاری با محیط زیست به لحاظ اقتصادی نیز مقرون به صرفه باشند، افزایش یابد.

در این راستا و به دلیل نیازی که در صنایع دریایی (به منظور مقابله با پدیده‌ی فولینگ) به استفاده از رنگ‌ها و ساختارهای بر پایه‌ی ترکیبات طبیعی سازگار با محیط زیست احساس می‌شود، چالشی تحت عنوان " روش‌های کاهش خوردگی در محیط‌های دریایی با استفاده از ترکیبات طبیعی" با  حمایت گروه توسعه‌ی فناوری‌های دریایی معاونت علمی و فناوری ریاست جمهوری، در دانشگاه هرمزگان، برگزار خواهد شد. علاقمندان به حضور در این رویداد می‌توانند ایده‌های خود را تا 31 اردیبهشت ماه به سایت اینترنتی دبیرخانه به نشانی cmb.hormozgan.ac.ir ارسال کنند و از جوایز نقدی 30، 20 و 10 میلیون ریالی، که به ترتیب به نفرات اول تا سوم اهدا می‌شود، بهره‌مند گردند. برندگان نهایی چالش همچنین جهت دریافت تسهیلات حمایتی به منظور تجاری‌سازی نمونه به معاونت علمی و فناوری ریاست جمهوری معرفی می‌گردند.

برای شرکت در چالش، پس از ثبت نام در چالش، فایل مورد نظر برای ارسال طرح را از قسمت ورود به چالش، دریافت و پس از تکمیل آپلود نمایید.

 

8

ارسال پیام

 
   
نام:  
نام خانوادگی:  
شماره تلفن:  
متن:  
 
کد تصویر  
   
 
L